Bizler, etrafımızda cereyan eden önemli-önemsiz pek çok olayın ve bir şekilde dahil olduğumuz insani ilişkilerin oluşturduğu karmaşa içerisinde yaşamaya çalışmaktayız. Bu karmaşa içerisindeki pek çok güçlük ve problem, kimi zaman çözülmez bir yumak halini almakta, bizi stres girdabına sürüklemektedir.

Dünya döndüğünden bu yana var olagelen tarih, ibret alınması gereken çok sayıda olay ve şahıslarla doludur. İnsanlık aslında, hayata onurlu ve başı dik durabilmek, ibretle bakabilmek, doğru düşünebilmek, iyi şeyler hissedebilmek ve paylaşabilmek değil de nedir?

Galile “Dünya dönüyor!” dediğinde insanlar hayrete düşmüşlerdi. Dönemin otoriteleri, asırlardır inandıkları saçmalığın itirafını, kabullenme ile inkar arasında tercih yapmak zorundalardı. İnkar, kolaylarına geldi. Ve dudaklarından dökülen bir cümle, ünlü bilim adamının akıbetinin kader kırılması oldu.

Gün oldu, bir çocuğun gördüğü gerçek, bakarkörlerin beyninde şok etkisi yaptı: “Kral Çıplak!”

Nasıl olur da küçücük gözlerin gördüğünü, o kocaman gözler görememişti… Küçücük gözler her şeyi görmüştü. Görmüştü, çünkü gözleri, hayatın kara isleriyle perdelenmemiş; gözlerinden  beynine, beyninden kalbine giden yollar gelecek ve yaşam korkusuyla tıkanmamıştı.

Tarih, yazılandan çok, yaşanılan yönüyle zengindir. Yaşanmış ilginç olaylar ve münevver şahsiyetler, dünden bugüne ve yarınlara bir mesajlar neşidesi bırakmışlardır.

Geçmişten günümüze, insanlığı hayrete düşüren pek çok ilginç olay, insanlığın karanlık zaman tünelinde bir umut ışığı olmuştur.

Alelade, sıradan bir hayatın düşüncemizi mengeneye aldığı şu sancılı süreçte, “insanlığın, kabuğunu kırma noktasında ne badireler atlattığını” okudukça öğrenecek, öğrendikçe kendimize gelecek, “evreni tanıma ve evrendeki konumumuzu algılama” gibi önemli ve öncelikli bir konuda ciddi mesafe kat ettiğimizin idrakine varacağız.

İdollerin ve ideolojilerin üzerimize bir “deli gömleği” gibi giydirildiğini idrak edip, sanal uyuşturucu ve uyuşukluktan kurtulacağız. Ruhumuzu uyarıcı ilginç olaylar, bizi ölgün halimizden uyandıracaktır.

Nice yaralar alıyoruz, fakat uyuştuğumuzdan, ruhumuzdaki derin yaraların sancılarını hissedemiyoruz.

Tarihi, ağrı kesici bir tablet olarak değil de; bizi dinç tutan bir aşı olarak okumak ve ilginç ibret levhalarını gördükçe, direnci kuvvetli bilinçli bir diriliş nesline öncü olmak temennisiyle.

İnsanlık bir uçak olsaydı eğer düşen bir uçağın kara kutusundaki sesler şunu söylerdi:

“Hayret! Gerçekten dünya dönüyor…”  Ama hangi yöne doğru?